Alexander+Sutherland+Neill

Summerhill is in 1921 opgericht door A.S. Neill, een Schotse leraar die teleurgesteld was in de conventionele scholen. Volgens hem waren de gangbare leermethoden niet ondersteunend voor het leerproces van kinderen. Sterker, hij zag die methoden als een manier om de wil van het kind te breken. Neill was op die gedachten gekomen via de psychoanalyse, die het destijds nieuwe idee van het onbewuste had geïntroduceerd. Maar het was niet louter theorie waardoor Neill was beïnvloed. Hij was in 1914 schoolhoofd geworden en zag dat veel van zijn leerlingen vertrokken om een zinloze dood tegemoet te gaan in de Eerste Wereldoorlog. Hij wilde een radicaal alternatief. Hij wilde een omgeving scheppen waarin kinderen zo veel mogelijk zichzelf konden zijn. Neill was ervan overtuigd dat kinderen van nature goed zijn en hij meende dat deze ‘goedheid’ te vaak werd ondermijnd door de pogingen van volwassenen om kinderen op een onnatuurlijke wijze te vormen. De goedheid die Neill wilde stimuleren, was niet de naïeve, sentimentele onschuld die vaak door volwassenen aan kinderen wordt toegeschreven, maar hij doelde op een aangeboren vermogen om zich te ontwikkelen tot emotioneel open en sociaal verantwoordelijke individuen. Het was de vrijheid, verklaarde hij, waardoor kinderen in contact konden blijven met hun aangeboren goedheid en er in hun persoonlijke ontwikkeling uit konden putten. Vijfentachtig jaar later belichaamt Summerhill nog dezelfde principes. De leiding is nu in handen van Zoë Readhead, de dochter van Neill. De school ligt aan de rand van het stadje Leiston in Suffolk, ten noordoosten van Londen. Het is een kleine school met zo’n tachtig leerlingen – tussen zeven en zeventien jaar – uit verschillende landen, waaronder Nederland, Amerika, Japan en Zuid-Korea. Het klinkt misschien vreemd voor een school die zoveel vrijheid zegt te bieden, maar Summerhill kent veel regels. ‘Wetten’ worden ze genoemd. Op een willekeurig tijdstip kunnen er wel tweehonderd zijn. De wetten worden niet uitgevaardigd door leraren, ouders of een schoolbestuur vol wijze volwassenen; ze worden voorgesteld en in stemming gebracht op regelmatig gehouden vergaderingen, waarbij iedereen, volwassenen én kinderen, één stem heeft. Inderdaad, de stem van een zevenjarige legt evenveel gewicht in de schaal als die van het schoolhoofd. Natuurlijk worden wetten overtreden – net als overal – maar op vergaderingen kan iedereen alles ter sprake brengen dat hij of zij als een probleem ervaart. Als iemand bijvoorbeeld zonder het te vragen de fiets van een ander gebruikt, kan de eigenaar op de vergadering de overtreder ter verantwoording roepen. Degene die de fiets heeft gebruikt, kan vervolgens uitleggen waarom hij dat heeft gedaan, waarna wordt gestemd of hij straf moet krijgen. De straf kan bestaan uit een strenge waarschuwing of een kleine boete – of de schuldige kan naar het eind van de rij voor het middageten worden gestuurd. In mijn ervaring is de groep meestal mild en rechtvaardig als het gaat om straf. De vergaderingen zijn essentieel in het leven op Summerhill en helpen de kinderen inzicht te krijgen in het praktische belang van grenzen in het sociale verkeer. Ze kennen noch de machteloosheid van bevelen die hun worden toegesnauwd door volwassenen, zoals vaak thuis of op scholen gebeurt, noch het ontbreken van duidelijkheid als er helemaal geen grenzen zijn, zoals wel voorkomt bij nonchalante ouders of onzekere leerkrachten. Een ander aspect van Summerhill dat voor buitenstaanders moeilijk te begrijpen valt, is dat de lessen niet verplicht zijn. Kinderen gaan pas onderwijs volgen als ze besloten hebben dat ze klaar zijn om te leren. Wanneer kinderen op Summerhill lessen volgen (want die zijn er natuurlijk wel), leren ze meestal snel – waarschijnlijk omdat ze gemotiveerd zijn. Ze hebben zo veel mogen spelen als ze maar wilden en nu zijn ze klaar voor gestructureerde lessen. De meeste kinderen in onze maatschappij krijgen niet genoeg tijd om te spelen en zich in hun eigen leven terug te trekken; daarom vinden ze het zo moeilijk zich op school te concentreren. Ze gaan zich vervelen en worden onrustig of angstig. Volgens A.S. Neill zorgt het verstand voor zichzelf als de emoties vrij zijn. Als ik denk aan de kinderen die ik gekend heb in mijn negen jaar op Summerhill als huisouder – kinderen die nu tegen de dertig lopen – lijken die allemaal geslaagd in hun werk. De meesten zijn afgestudeerd in het hoger onderwijs. Ik zie veel oudleerlingen terug in een wetenschappelijke of juist meer kunstzinnige richting. Een andere gedeelde eigenschap is zelfmotivering. Voor kinderen van Summerhill worden niet eindeloze activiteiten georganiseerd door bezorgde volwassenen die bang zijn dat ze zich niet zullen ontwikkelen tot wonderkinderen op de viool of geen drie talen spreken voor hun negende of, stel je voor, zich een half uur zouden vervelen! Op Summerhill is er ruimte genoeg om erachter te komen wat kinderen van het leven willen en wat ze zelf te bieden hebben. Summerhill is de belichaming van een manier van opvoeden die zich afzet tegen de tegenwoordig overheersende benadering, die wordt gekenmerkt door angst. Angst dat kinderen niet leren als we hen er niet toe dwingen. Angst dat ze voor galg en rad opgroeien als wij het niet voor het zeggen hebben. Angst dat de mens in wezen slecht is. Als er één ding is dat Summerhill ons kan leren, is het wel dat we niet zo bang hoeven te zijn. Het zal goed komen. Zo gaan die dingen.
 * A. S. Neill ( Jan hospers ) **

**gevonden op het internet ( verkorte versie )**  Alexander.Sutherland.Neill: ( Gino Weijts ) Was een pedagoog die de Summerhillschool opgericht heeft en zijn theorieën zijn deels uitgangspunt geweest bij de oprichting van “Eigenwijs”in 1984. Zijn ideeen zijn tot uiting gekomen in de Summerhill-school een kostschool in suffolk (Engeland). De school moet voor het kind gemaakt worden en niet andersom. Summerhill is opmerkzaam vanwege de filosofie dat kinderen het best leren als ze zelf hun koers kunnen bepalen. alle lessen zijn optioneel, en de leerlingen zijn vrij om zelf uit te maken wat ze met hun tijd doen. Neill heeft de summerhill school opogericht in het geloof dat "het doel van een kind is het leven van zijn eigen leven" en niet het leven dat bezorge ouders denken dat hij moet leven. En ook niet het leven volgens de doelen van de opvoeder die denkt het beste te weten wat goed en slecht is. "Freedom not Licence" ( Neill schreef een boek met deze naam).

Democratie staat in een hoog vaandeel. En de onderstaande "afspraken" worden gehanteerd in zover je van afspraken kunt spreken. - In de Besluitvorming voor studenten en staf telt ieders stem gelijkwaardig mee. - de student zijn eigen dagelijkse activiteiten zelf kiest. het z.g. zelfgeintitieerd leren. - En ook, Gelijkwaardigheid tussen de studenten en staf.

Summerschool ( Peter mulder ) Neill __ Democratisch onderwijs __ : -   docenten en leerlingen hebben gelijke stem in de besluitvorming. -   Zelf geïnitieerd leren, de student bepaalt zijn eigen dagelijkse activiteiten -   Gelijkwaardigheid __ Sudbury scholen __, zijn scholen met volledige intellectuele vrijheid, er wordt alleen les gegeven als de student er om vraagt. __ Iederwijs ; __ -   kinderen kunnen leren wat ze willen -   een groep -   zelfstandig leren -   even grote stem over gang van zaken op school, sociocratische  besluitvorming(gelijkwaardigheid van individu) Ik vond op internet het volgende stukje over Neill.



Terug naar: Home